Training on learning disabilities

for parents and teachers.

New strategies and methodologies

and ICT contribution.

2015-1-ES01-KA201-015806

Informacje dla rodziców

Dysortografia jest znana jako nieumiejętność ortografii w tak zwanych zaburzeniach pisania. Można go zdefiniować jako "grupę błędów wpływających na pisanie, ale nie na układ i ortografię". (García Vidal, 1989). Odnosi się do znacznej trudności w przepisywaniu dokładnego kodu pisanego, tj. Wielkich trudności w związku między pisanym kodem, pisownią i pisaniem zasad słów. Wynikające stąd trudności dotyczą związku dźwięku z pisownią lub integracji reguł ortograficznych lub obu.

W tej pracy można przeczytać o koncepcji i symptomach w Dysorthographii, o tym, jak pomóc dzieciom z tą trudnością uczenia się i zasobami przydatnymi do pracy w funkcjach, które są poniżej średniej.

W zależności od procesu, istnieją różne typy dysortografii:

Naturalna dysortografia: charakteryzuje się deficytem w wykorzystywaniu ścieżki pośredniej lub fonologicznej (proces poznawczy pozwalający na czytanie i pisanie słów, w oparciu o ich minimalne składniki, fonemy lub grafiki), więc słowa pisane oparte są na użyciu leksykalnego lub bezpośredniego przekazu. Ma to wpływ na rozwój fonologiczny i reguły konwersji fenomowo – graficznej. Dodanie lub pominięcie litery, lub też zmiana jej fonemu uważane jest za naturalny błąd w pisowni.

Dysortografia wizualna: charakteryzuje się deficytem w uzyskaniu odpowiedniej ścieżki (proces poznawczy, który pozwala na ogólne czytanie i pisanie, dzięki istnieniu procesów dzięki obrazom wizualnym i ich pisowni). Ma ona wpływ na reguły ortograficzne. Pominięcie litery „h”, lub zmiana „u” na „ó” są uważane za arbitalne błędy w pisowni.

Dysplastia mieszana: problem wynikający z nieprawidłowego funkcjonowania sposobów produkcji słowa pisanego, zarówno bezpośredniego jak i pośredniego.